មគ្គុទ្ទេសក៍អ្នកគាំទ្រច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់
ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាស្តង់ដារដែលកំណត់របៀបប្រកួតរបស់ក្រុមពីរ ដោយក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ នៅលើទីលាន។ ច្បាប់ទាំងនេះត្រូវបានរៀបចំក្នុងច្បាប់ ១៧ផ្នែករបស់ក្រុមប្រឹក្សាស...
មគ្គុទ្ទេសក៍អ្នកគាំទ្រច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់
ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាស្តង់ដារដែលកំណត់របៀបប្រកួតរបស់ក្រុមពីរ ដោយក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ នៅលើទីលាន។ ច្បាប់ទាំងនេះត្រូវបានរៀបចំក្នុងច្បាប់ ១៧ផ្នែករបស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ហៅកាត់ថា អាយហ្វាប់ និងប្រើប្រាស់ក្នុងការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ព្រមទាំងការប្រកួតដូចជា វើលខាប់ ២០២៦។ ការប្រកួតធម្មតាមាន ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី បូកពេលបន្ថែម ហើយក្រុមអាចមានកីឡាករបម្រុងច្រើនជាង ១១នាក់ តាមបទបញ្ជារបស់កម្មវិធី។ ចំណុចដែលអ្នកគាំទ្រច្រើនច្រឡំគឺ បាល់ក្រៅទីលាន មិនមែនស្វ័យប្រវត្តិជាបាល់ជ្រុងទេ ហើយការប៉ះបាល់ដោយដៃក៏មិនមែនកំហុសគ្រប់ស្ថានភាពដែរ។ ដើម្បីយល់ការប្រកួតបានត្រឹមត្រូវ សូមចាប់ផ្តើមពីច្បាប់ទីលាន ទីតាំងកីឡាករ និងលក្ខខណ្ឌបាល់ស្លាប់ជាមុន។
ចង់ស្គាល់ច្បាប់សំខាន់ៗឲ្យបានលឿនមែនទេ? សូមចាប់ផ្តើមពីការពន្យល់ខាងក្រោម មុនពេលអានស្ថិតិ ឬការវិភាគការប្រកួតនៅ កីឡដ្ឋាន។
ជំហានទី១៖ តើទីលាន និងចំនួនកីឡាករត្រូវគោរពយ៉ាងដូចម្តេច?
ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់កំណត់ថា ក្រុមនីមួយៗត្រូវមានកីឡាករមិនលើស ១១នាក់នៅលើទីលាន ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះត្រូវជាអ្នកចាំទី។ ប្រសិនបើក្រុមណាមួយមានតិចជាង ៧នាក់ ការប្រកួតមិនអាចចាប់ផ្តើម ឬបន្តជាផ្លូវការបានឡើយ តាមការអនុវត្តទូទៅរបស់អាយហ្វាប់។ ទីលានត្រូវមានរាងចតុកោណ ខ្សែបន្ទាត់មានទទឹងដូចគ្នា ហើយបន្ទាត់ខាងក្រៅត្រូវរាប់ជាផ្នែកនៃតំបន់ដែលវាកំណត់។ ទំហំទីលានអាចប្រែប្រួលតាមកម្រិតប្រកួត ប៉ុន្តែការប្រកួតអន្តរជាតិមានជួរទំហំប្រហែល ១០០–១១០ម៉ែត្រសម្រាប់បណ្តោយ និង ៦៤–៧៥ម៉ែត្រសម្រាប់ទទឹង។ ប្រអប់ពិន័យមានតួនាទីសំខាន់ ព្រោះការបង្កកំហុសដោយក្រុមការពារនៅក្នុងតំបន់នេះ អាចនាំទៅបាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ។ ព័ត៌មានបន្ថែមអំពីទំហំ និងឧបករណ៍អាចពិនិត្យនៅ ច្បាប់ផ្លូវការរបស់អាយហ្វាប់។
អ្នកអាចចងចាំចំណុចមូលដ្ឋានទាំងនេះ៖
- ក្រុមមួយមានកីឡាករ ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី។
- ក្រុមត្រូវមានយ៉ាងហោចណាស់ ៧នាក់ ដើម្បីប្រកួតបន្ត។
- ខ្សែបន្ទាត់ជ្រុង និងខ្សែបន្ទាត់ចំហៀង សុទ្ធតែជាផ្នែកនៃទីលាន។
- អ្នកចាំទីអាចប្រើដៃបានតែក្នុងប្រអប់ពិន័យរបស់ក្រុមខ្លួន។
- អ្នកចាំទីពីរក្រុមត្រូវពាក់ពណ៌ខុសពីគ្នា និងខុសពីអាជ្ញាកណ្តាល។
ចំណុចលម្អិតដែលគេមើលរំលងគឺ កីឡាករដែលចេញពីទីលានដោយគ្មានការអនុញ្ញាត មិនត្រឹមតែធ្វើឲ្យក្រុមខ្លួនមានកីឡាករតិចទេ ប៉ុន្តែអាចទទួលកាតលឿង ប្រសិនបើការចាកចេញនោះមានគោលបំណងបំពានលើល្បែង។ ផ្ទុយទៅវិញ ការចូលទីលានវិញក៏ត្រូវរង់ចាំសញ្ញាពីអាជ្ញាកណ្តាល។ នេះជាមូលហេតុដែលការរាប់កីឡាករ និងការគ្រប់គ្រងតំបន់បច្ចេកទេសមិនមែនជារឿងតូចៗទេ ព្រោះកំហុសរដ្ឋបាលអាចប៉ះពាល់ដល់លទ្ធផល។ ប្រវត្តិ និងទម្រង់ការប្រកួតវើលខាប់
ជំហានទី២៖ តើការចាប់ផ្តើម និងការបន្តការប្រកួតដំណើរការយ៉ាងណា?
ការប្រកួតបាល់ទាត់ចាប់ផ្តើមដោយបាល់កណ្តាល ហើយបាល់ត្រូវបានចាត់ទុកថាលេងបាននៅពេលវាត្រូវបានទាត់ និងផ្លាស់ទីយ៉ាងច្បាស់។ បន្ទាប់ពីក្រុមមួយស៊ុតបញ្ចូលទី ក្រុមម្ខាងទៀតជាអ្នកចាប់ផ្តើមបាល់កណ្តាល។ នៅដើមតង់ទីពីរ ក្រុមប្តូរទីតាំងគ្នា ដើម្បីឲ្យលក្ខខណ្ឌពន្លឺ ខ្យល់ និងផ្ទៃស្មៅមិនផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍យូរពេកដល់ក្រុមណាមួយ។ ប្រសិនបើអាជ្ញាកណ្តាលផ្អាកការប្រកួតដោយមូលហេតុដែលមិនមានកំហុស ដូចជា បាល់ខូច អ្នកទស្សនាចូលទីលាន ឬរបួសធ្ងន់ ការប្រកួតអាចបន្តដោយបាល់ទម្លាក់។ អាយហ្វាប់បញ្ជាក់ថា បាល់ទម្លាក់ត្រូវប្រគល់ទៅកីឡាកររបស់ក្រុមដែលមានសិទ្ធិកាន់បាល់នៅពេលផ្អាក ប្រសិនបើទីតាំងនោះអាចកំណត់បានច្បាស់។
ការដឹងពីពេលបាល់លេង និងពេលបាល់ស្លាប់មានសារៈសំខាន់ជាងការមើលតែនាឡិកា។ បាល់អាចនៅក្នុងទីលាន ប៉ុន្តែការប្រកួតអាចត្រូវបានផ្អាករួចហើយ ដោយសារអាជ្ញាកណ្តាលផ្លុំកញ្ចែ ឬមានកំហុសកើតឡើង។ ក្នុងការភ្នាល់ ឬវិភាគនៅ កីឡដ្ឋាន កុំចាត់ទុកការស៊ុតបញ្ចូលទីថាមានសុពលភាព មុនពេលអាជ្ញាកណ្តាល និងប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូបញ្ចប់ការត្រួតពិនិត្យ ប្រសិនបើការប្រកួតមានប្រព័ន្ធនោះ។ ការយល់ចំណុចនេះអាចជួយកាត់បន្ថយការសន្និដ្ឋានខុសពីពេលវេលាបាល់ស្លាប់ ឬការស៊ុតបញ្ចូលទីក្រោយកំហុស។
ការប្រកួតធម្មតាត្រូវមាន ៤៥នាទីក្នុងមួយតង់ ប៉ុន្តែអាជ្ញាកណ្តាលបន្ថែមពេលសម្រាប់ការប្តូរកីឡាករ របួស ការពិនិត្យវីដេអូ ការពន្យារពេលដោយចេតនា និងការអបអរសាទរគ្រាប់បាល់។ អត្ថបទផ្លូវការរបស់ អាយហ្វាប់ អំពីពេលវេលាប្រកួត ពន្យល់ថា ពេលបន្ថែមត្រូវបង្ហាញជាអប្បបរមា ហើយអាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមបន្ថែមទៀត ប្រសិនបើមានការពន្យារពេលថ្មី។ ដូច្នេះ “នាទីបន្ថែម ៥នាទី” មិនមានន័យថាការប្រកួតត្រូវបញ្ចប់ភ្លាមនៅវិនាទីទី ៥នោះទេ។
ចង់អានការវិភាគពេលវេលា និងស្ថិតិគ្រាប់បាល់បន្ថែមទៀត? សូមពិនិត្យការណែនាំរបស់ កីឡដ្ឋាន មុនពេលសម្រេចចិត្តណាមួយ។
ជំហានទី៣៖ តើបាល់ក្រៅទីលាន និងការចាប់ផ្តើមឡើងវិញខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
បាល់ត្រូវបានចាត់ទុកថាក្រៅទីលាន នៅពេលវាឆ្លងកាត់ខ្សែបន្ទាត់ចំហៀង ឬខ្សែបន្ទាត់ទីបញ្ចប់ទាំងមូល មិនថាបាល់នៅលើដី ឬនៅលើអាកាសឡើយ។ ប្រសិនបើបាល់ឆ្លងខ្សែចំហៀង ក្រុមប្រឆាំងនឹងទទួលបាល់បោះចូល។ ប្រសិនបើកីឡាករការពារប៉ះបាល់ចុងក្រោយ មុនពេលបាល់ឆ្លងខ្សែទីបញ្ចប់ ក្រុមវាយប្រហារទទួលបាល់ជ្រុង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកីឡាករវាយប្រហារប៉ះចុងក្រោយ ការចាប់ផ្តើមឡើងវិញគឺបាល់ទាត់ពីទីបញ្ចប់ដោយអ្នកចាំទី ឬកីឡាករផ្សេងតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានកំណត់។ ការបែងចែកនេះពឹងផ្អែកលើអ្នកដែលប៉ះបាល់ចុងក្រោយ មិនមែនលើទិសដៅដែលបាល់ហោះទៅទេ។
សម្រាប់បាល់បោះចូល កីឡាករត្រូវបែរមុខទៅទីលាន មានផ្នែកជើងខ្លះប៉ះខ្សែបន្ទាត់ ឬនៅខាងក្រៅខ្សែ និងប្រើដៃទាំងពីរបោះបាល់ពីខាងក្រោយក្បាល។ កីឡាករផ្សេងទៀតត្រូវឈរឆ្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ ២ម៉ែត្រពីទីតាំងបោះបាល់។ ប្រសិនបើច្បាប់នេះត្រូវបានបំពាន ក្រុមម្ខាងទៀតអាចទទួលសិទ្ធិបាល់បោះចូល។ ចំណុចគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺ កីឡាករមិនអាចស៊ុតបញ្ចូលទីដោយផ្ទាល់ពីបាល់បោះចូលបានទេ។ ប្រសិនបើបាល់ចូលទីគូប្រកួតដោយមិនប៉ះអ្នកណា នោះត្រូវផ្តល់បាល់ទាត់ពីទីបញ្ចប់ មិនមែនគ្រាប់បាល់ឡើយ។ ប្រសិនបើបាល់ចូលទីខ្លួនឯងដោយផ្ទាល់ នោះក៏មិនរាប់គ្រាប់បាល់ ហើយក្រុមគូប្រកួតទទួលបាល់ជ្រុង។
ករណីបាល់ជ្រុងក៏មានច្បាប់ជាក់លាក់។ បាល់ត្រូវដាក់នៅក្នុងតំបន់ជ្រុងដែលនៅជិតចំណុចដែលបាល់ឆ្លងខ្សែទីបញ្ចប់ ហើយសញ្ញាជ្រុងមិនអាចដកចេញបាន។ អ្នកការពារត្រូវឈរចម្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ ៩.១៥ម៉ែត្រពីធ្នឹមជ្រុង រហូតដល់បាល់ចាប់ផ្តើមលេង។ តាម សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ច្បាប់ទាំងនេះជួយឲ្យការចាប់ផ្តើមឡើងវិញមានលក្ខណៈស្មើគ្នា និងការពារការប្រកួតពីការប្រើល្បិចមិនស្របច្បាប់។ វិធីអានស្ថិតិបាល់ជ្រុង និងការវាយប្រហារ
ជំហានទី៤៖ តើកំហុស កាត និងបាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រត្រូវវិនិច្ឆ័យដូចម្តេច?
កំហុសកើតឡើងនៅពេលកីឡាករប្រើកម្លាំងខ្លាំងពេក ប្រព្រឹត្តដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន ឬបំពានលើសុវត្ថិភាពគូប្រកួត។ ការទាត់ រុញ ចាប់ទាញ រារាំងដោយប៉ះរាងកាយ និងការប៉ះបាល់ដោយដៃដោយចេតនា អាចនាំឲ្យទទួលបាល់ពិន័យផ្ទាល់។ កីឡាករដែលលេងដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នអាចមិនទទួលកាត ប៉ុន្តែបើប្រើកម្លាំងខ្លាំងពេក អាចទទួលកាតលឿង ហើយបើធ្វើឲ្យសុវត្ថិភាពគូប្រកួតគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំង អាចទទួលកាតក្រហម។ អាយហ្វាប់ពន្យល់ថា កាតលឿងមានន័យថាការព្រមាន ខណៈកាតក្រហមមានន័យថាបណ្តេញចេញ ហើយកីឡាករដែលត្រូវបណ្តេញចេញមិនអាចត្រូវជំនួសបានទេ។
បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រត្រូវផ្តល់នៅពេលកីឡាករការពារបង្កកំហុសដែលអាចផ្តល់បាល់ពិន័យផ្ទាល់នៅក្នុងប្រអប់ពិន័យរបស់ខ្លួន ខណៈបាល់កំពុងលេង។ អ្នកទាត់ត្រូវបានកំណត់ជាក់លាក់ បាល់ត្រូវនៅលើចំណុច ១១ម៉ែត្រ ហើយអ្នកចាំទីត្រូវឈរលើខ្សែទីបញ្ចប់រវាងបង្គោលទាំងពីរ រហូតដល់បាល់ត្រូវបានទាត់។ ចាប់ពីការកែប្រែច្បាប់ដែលអាយហ្វាប់បានបញ្ជាក់ អ្នកចាំទីត្រូវមានផ្នែកមួយនៃជើងយ៉ាងហោចណាស់ប៉ះ ឬស្របជាមួយខ្សែទីបញ្ចប់ នៅពេលបាល់ត្រូវបានទាត់។ នេះជាចំណុចបច្ចេកទេសដែលអ្នកមើលភាគច្រើនមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើឲ្យការទាត់ឡើងវិញកើតឡើង។
ការប៉ះដៃមិនមែនស្មើនឹងកំហុសគ្រប់ពេលទេ។ អាជ្ញាកណ្តាលពិនិត្យចេតនា ទីតាំងដៃ និងថាតើដៃធ្វើឲ្យរាងកាយធំខុសធម្មជាតិឬអត់។ ប្រសិនបើបាល់ប៉ះដៃដោយចៃដន្យ ប៉ុន្តែកីឡាករម្នាក់នោះស៊ុតបញ្ចូលទីភ្លាមៗ ឬបង្កើតឱកាសស៊ុតច្បាស់លាស់ នោះអាជ្ញាកណ្តាលអាចមិនអនុញ្ញាតគ្រាប់បាល់តាមលក្ខខណ្ឌបច្ចុប្បន្ន។ ការយល់ពីបន្ទាត់នេះមានប្រយោជន៍ជាងការស្រែកថា “ប៉ះដៃ” រាល់ពេលឃើញបាល់ប៉ះដៃ។ តាមឯកសាររបស់ អាយហ្វាប់ ស្តីពីកំហុស និងការប្រព្រឹត្តខុស ការវិនិច្ឆ័យត្រូវពឹងលើបរិបទពេញលេញ មិនមែនលើរូបភាពតែមួយសន្លឹកទេ។
ជំហានទី៥៖ តើត្រូវផ្ទៀងផ្ទាត់គ្រាប់បាល់ និងការប្រកួតដោយរបៀបណា?
ការផ្ទៀងផ្ទាត់លទ្ធផលមិនគួរពឹងតែលើសំឡេងអ្នកផ្សាយ ឬសារបណ្តាញសង្គមទេ។ ដំបូង ពិនិត្យថាបាល់បានឆ្លងខ្សែទីបញ្ចប់ទាំងមូលឬអត់ ហើយបន្ទាប់មកពិនិត្យកំហុស ឬការក្រៅទីតាំងដែលកើតឡើងមុនគ្រាប់បាល់។ ប្រសិនបើការប្រកួតប្រើប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូ ការត្រួតពិនិត្យអាចពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រាប់បាល់ ការផ្តល់បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ ប្រព័ន្ធនេះមិនមែនជាម៉ាស៊ីនសម្រេចគ្រប់កំហុសទេ ព្រោះការសម្រេចចុងក្រោយនៅតែជារបស់អាជ្ញាកណ្តាលនៅលើទីលាន។
សម្រាប់អ្នកចង់វិភាគ ឬទស្សន៍ទាយការប្រកួតនៅ កីឡដ្ឋាន គួរប្រើបញ្ជីផ្ទៀងផ្ទាត់ខ្លីមួយ៖
- ពិនិត្យប្រភពលទ្ធផលផ្លូវការរបស់ការប្រកួត ឬសហព័ន្ធ។
- កត់ម៉ោងគ្រាប់បាល់ និងពេលបន្ថែម ដោយប្រើម៉ោងតំបន់ត្រឹមត្រូវ។
- ពិនិត្យថាកីឡាករស៊ុតបញ្ចូលទីមាននៅលើទីលាន និងមិនមានកំហុសមុន។
- បែងចែកស្ថិតិពេលប្រកួតធម្មតា ពេលបន្ថែម និងបាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ។
- កុំច្រឡំលទ្ធផលក្រោយបាល់កាត់សេចក្តីជាមួយលទ្ធផល ៩០នាទី។
ចំណុចជាក់ស្តែងមួយដែលមនុស្សជាច្រើនមិនបានគិតគឺ ការប្រកួតផ្លូវការខ្លះបង្ហាញលទ្ធផលពីរបែប៖ លទ្ធផលក្រោយ ៩០នាទី និងអ្នកឈ្នះក្រោយបន្ថែម ឬបាល់កាត់សេចក្តី។ សម្រាប់តារាងលីគ វាអាចរាប់លទ្ធផល ៩០នាទី ខណៈការប្រកួតចាញ់ធ្លាក់ត្រូវកំណត់អ្នកឈ្នះដោយវគ្គបន្ថែម។ ដូច្នេះ មុននឹងយកស្ថិតិទៅប្រៀបធៀបរវាងពានរង្វាន់ ឬក្រុមនៅ វើលខាប់ ២០២៦ ត្រូវពិនិត្យវិធីរាប់របស់កម្មវិធីនោះជាមុន។ នេះជាការផ្ទៀងផ្ទាត់តូច ប៉ុន្តែអាចការពារការវិភាគខុសទាំងមូលបាន។
សូមពិនិត្យប្រភពផ្លូវការ និងការវិភាគមានប្រភព មុនពេលប្រើព័ត៌មានសម្រាប់ការទស្សន៍ទាយ។
តើបញ្ហាទូទៅក្នុងការយល់ច្បាប់បាល់ទាត់មានអ្វីខ្លះ?
បញ្ហាទូទៅបំផុតគឺការច្រឡំរវាងបាល់ជ្រុង បាល់ទាត់ពីទីបញ្ចប់ និងបាល់បោះចូល ព្រមទាំងការគិតថាកីឡាករនៅក្រោយខ្សែការពារ គឺជាក្រៅទីតាំងភ្លាមៗ។ ការក្រៅទីតាំងត្រូវវិនិច្ឆ័យនៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេង ឬប៉ះបាល់ ហើយកីឡាករនោះត្រូវស្ថិតនៅពាក់កណ្តាលទីលានគូប្រកួត ជិតខ្សែទីបញ្ចប់ជាងទាំងបាល់ និងកីឡាករគូប្រកួតទីពីរចុងក្រោយ។ ទោះយ៉ាងណា ការឈរនៅទីតាំងក្រៅទីតាំងមិនមែនជាកំហុសដោយខ្លួនឯងទេ លុះត្រាតែកីឡាករចូលរួមលេង ឬរំខានគូប្រកួត។ សម្រាប់ការប្រកួតដែលមានប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូ បន្ទាត់បច្ចេកទេសអាចត្រូវបានគូសដោយកម្មវិធី ប៉ុន្តែគុណភាពរូបភាព និងចំណុចប៉ះបាល់នៅតែសំខាន់។
បញ្ហាដែលគួរដោះស្រាយជាមុន
- បាល់មិនទាន់ក្រៅទីលានទាំងមូល៖ កុំសន្និដ្ឋានតាមទស្សនៈកាមេរ៉ាតែមួយ។
- កីឡាករបម្រុងចូលដោយគ្មានការអនុញ្ញាត៖ អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្អាកលេង និងចាត់វិធានការវិន័យ។
- គ្រាប់បាល់ក្រោយការប៉ះដៃ៖ ពិនិត្យថាជាកំហុសដោយចេតនា ឬការប៉ះដោយចៃដន្យ។
- បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រខុសតួនាទី៖ អ្នកទាត់ និងអ្នកចាំទីត្រូវគោរពទីតាំងដែលបានកំណត់។
- ស្ថិតិពីប្រភពមិនដូចគ្នា៖ ប្រៀបធៀបពេលវេលា និងវិធីរាប់របស់ប្រភពជាមុន។
អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្លាស់ប្តូរការសម្រេចចិត្ត មុនពេលការប្រកួតចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ប្រសិនបើសញ្ញាថ្មី ឬព័ត៌មានពីក្រុមអាជ្ញាកណ្តាលបង្ហាញថាការសម្រេចដំបូងខុស។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីលេងបន្តរួច សិទ្ធិផ្លាស់ប្តូរត្រូវបានកំណត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹង ដោយលើកលែងបញ្ហាដែលប្រព័ន្ធវីដេអូ ឬអាជ្ញាកណ្តាលទីបួនអាចរកឃើញតាមនីតិវិធី។ ឯកសាររបស់ ក្រុមប្រឹក្សាអាយហ្វាប់ មានពាក្យសំខាន់ថា “ការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាលពាក់ព័ន្ធនឹងហេតុការណ៍ក្នុងការប្រកួត គឺជាសេចក្តីសម្រេចចុងក្រោយ”។ នេះមិនមានន័យថាកំហុសមិនអាចកើតឡើងទេ ប៉ុន្តែវាបញ្ជាក់ថាការប្រកួតត្រូវការអាជ្ញាកណ្តាលជាអ្នកគ្រប់គ្រង មិនមែនការបោះឆ្នោតពីអ្នកទស្សនា។
ប្រសិនបើចង់ភ្ជាប់ច្បាប់ទៅនឹងការវិភាគក្រុម សូមប្រើទិន្នន័យពីការប្រកួតផ្លូវការ ហើយអាន មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគទម្រង់ក្រុម ដោយបែងចែកព័ត៌មានជាក់លាក់ពីការសន្និដ្ឋាន។
តើគួរចងចាំច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ដោយវិធីណា?
វិធីងាយបំផុតគឺចងចាំតាមលំដាប់ហេតុការណ៍៖ ទីលាន កីឡាករ ពេលវេលា បាល់ក្រៅទីលាន កំហុស និងការផ្ទៀងផ្ទាត់លទ្ធផល។ កុំចាប់ផ្តើមពីករណីកម្រ ដូចជាកំហុសរបស់អ្នកចាំទីក្នុងបាល់ពិន័យ ឬបាល់ទម្លាក់នៅតំបន់ប្រអប់ពិន័យ មុនពេលយល់ពីច្បាប់មូលដ្ឋាន។ អ្នកអាចមើលការប្រកួតមួយ ហើយកត់ត្រា ៥ចំណុច៖ មូលហេតុបាល់ឈប់ អ្នកដែលចាប់ផ្តើមឡើងវិញ តំបន់កំហុស ប្រភេទកាត និងពេលវេលាបន្ថែម។ បន្ទាប់ពីធ្វើបែបនេះជាប្រចាំ អ្នកនឹងមើលឃើញថាច្បាប់មិនមែនជាបញ្ជីពាក្យស្មុគស្មាញទេ ប៉ុន្តែជាប្រព័ន្ធសម្រាប់រក្សាភាពស្មើគ្នា និងសុវត្ថិភាពក្នុងការប្រកួត។
សរុបមក ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ត្រូវបានកសាងឡើងជុំវិញសំណួរមូលដ្ឋានបី៖ តើបាល់នៅក្នុងល្បែងឬអត់ តើអ្នកណាបំពាន និងតើការប្រកួតត្រូវចាប់ផ្តើមឡើងវិញដោយរបៀបណា។ ការយល់ច្បាប់ទាំងនេះជួយឲ្យអ្នកបកស្រាយបាល់ពិន័យ កាត ក្រៅទីតាំង និងគ្រាប់បាល់បានច្បាស់ជាងមុន។ សម្រាប់ព័ត៌មានអំពី វើលខាប់ ២០២៦ ការទស្សន៍ទាយ និងស្ថិតិកីឡាករ កីឡដ្ឋានគួរត្រូវប្រើជាមួយប្រភពផ្លូវការ មិនមែនជំនួសច្បាប់របស់ អាយហ្វាប់ ឡើយ។
ចង់បន្តអានការវិភាគបាល់ទាត់ដែលផ្អែកលើច្បាប់ និងទិន្នន័យមែនទេ? ចាប់ផ្តើមស្វែងរកប្រធានបទពាក់ព័ន្ធនៅ កីឡដ្ឋាន ឥឡូវនេះ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើបាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាការប្រកួតរវាងក្រុមពីរ ដោយក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់នៅលើទីលាន រួមទាំងអ្នកចាំទី។ ការប្រកួតធម្មតាមាន ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី បូកពេលបន្ថែមតាមការពន្យារពេល។ ប្រសិនបើក្រុមមួយមានតិចជាង ៧នាក់ ការប្រកួតមិនអាចចាប់ផ្តើម ឬបន្តជាផ្លូវការបានតាមលក្ខខណ្ឌទូទៅរបស់អាយហ្វាប់។ ច្បាប់ ១៧ផ្នែករបស់អាយហ្វាប់គ្រប់គ្រងទីលាន បាល់ កីឡាករ អាជ្ញាកណ្តាល និងវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។
សំណួរ៖ តើបាល់ជ្រុង និងបាល់ទាត់ពីទីបញ្ចប់ខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ បាល់ជ្រុងផ្តល់ឲ្យក្រុមវាយប្រហារ នៅពេលកីឡាករការពារប៉ះបាល់ចុងក្រោយមុនបាល់ឆ្លងខ្សែទីបញ្ចប់។ បាល់ទាត់ពីទីបញ្ចប់ផ្តល់ឲ្យក្រុមការពារ នៅពេលកីឡាករវាយប្រហារប៉ះបាល់ចុងក្រោយ ហើយបាល់ឆ្លងខ្សែទីបញ្ចប់ដោយមិនចូលទី។ ដូច្នេះ អ្នកត្រូវពិនិត្យថាកីឡាករណាប៉ះបាល់ចុងក្រោយ មិនមែនមើលតែថាបាល់ចេញពីផ្នែកណាទេ។ ករណីបាល់ចូលទីដោយផ្ទាល់ពីបាល់បោះចូល ក៏ត្រូវអនុវត្តច្បាប់ពិសេសដែរ។
សំណួរ៖ តើបាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រផ្តល់នៅពេលណា?
ចម្លើយ៖ បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រផ្តល់នៅពេលកីឡាករការពារបង្កកំហុសដែលសមនឹងបាល់ពិន័យផ្ទាល់នៅក្នុងប្រអប់ពិន័យរបស់ក្រុមខ្លួន ខណៈបាល់កំពុងលេង។ បាល់ត្រូវដាក់លើចំណុច ១១ម៉ែត្រ ហើយអ្នកចាំទីត្រូវមានផ្នែកមួយនៃជើងប៉ះ ឬស្របជាមួយខ្សែទីបញ្ចប់នៅពេលទាត់។ កីឡាករផ្សេងទៀតត្រូវនៅក្រៅប្រអប់ពិន័យ ខាងក្រោយបាល់ និងឆ្ងាយពីចំណុចបាល់ពិន័យយ៉ាងហោចណាស់ ៩.១៥ម៉ែត្រ។ ការបំពានខ្លះអាចនាំទៅការទាត់ឡើងវិញ ឬកាត។
សំណួរ៖ តើការក្រៅទីតាំងមានន័យថាជាកំហុសភ្លាមៗឬទេ?
ចម្លើយ៖ មិនមែនទេ ព្រោះការឈរនៅទីតាំងក្រៅទីតាំងមិនមែនជាកំហុស រហូតដល់កីឡាករចូលរួមលេង ឬរំខានគូប្រកួត។ ការវិនិច្ឆ័យកើតឡើងនៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេង ឬប៉ះបាល់ ហើយត្រូវពិនិត្យទីតាំងពាក់កណ្តាលទីលានគូប្រកួត បាល់ និងកីឡាករការពារទីពីរចុងក្រោយ។ កីឡាករមិនអាចក្រៅទីតាំងពីការទទួលបាល់ដោយផ្ទាល់ពីបាល់បោះចូល បាល់ជ្រុង ឬបាល់ទាត់ពីទីបញ្ចប់បានទេ។ ករណីជាក់ស្តែងអាចពិបាក ដូច្នេះប្រព័ន្ធវីដេអូត្រូវប្រើតាមបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត។
សំណួរ៖ តើក្រុមអាចប្តូរកីឡាករបានប៉ុន្មាននាក់?
ចម្លើយ៖ ចំនួនការប្តូរកីឡាករអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត ប៉ុន្តែការប្រកួតកម្រិតខ្ពស់ជាច្រើនអនុញ្ញាតឲ្យប្តូរ ៥នាក់ ក្នុងចំនួនឱកាសប្តូរដែលមានកំណត់។ ការប្រកួតខ្លះអនុញ្ញាតឲ្យមានការប្តូរបន្ថែមក្នុងវគ្គបន្ថែម ខណៈការប្រកួតយុវជន ឬការប្រកួតមិត្តភាពអាចមានបទបញ្ជាខុសគ្នា។ កីឡាករដែលចូលត្រូវរង់ចាំឲ្យកីឡាករដែលចេញចាកទីលាន និងទទួលសញ្ញាពីអាជ្ញាកណ្តាលជាមុន។ អ្នកគួរពិនិត្យបទបញ្ជាផ្លូវការរបស់លីគ ឬពានរង្វាន់ជាក់លាក់ មុនពេលប្រៀបធៀបស្ថិតិការប្តូរ។
សំណួរ៖ តើអ្វីកើតឡើង ប្រសិនបើអ្នកចាំទីចាកចេញពីបន្ទាត់មុនពេលបាល់ពិន័យត្រូវបានទាត់?
ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីចាកចេញពីបន្ទាត់មុនពេលទាត់ ហើយបាល់មិនចូលទី អាជ្ញាកណ្តាលអាចពិន័យតាមកម្រិតនៃការបំពាន និងអាចបញ្ជាឲ្យទាត់ឡើងវិញ។ ប្រសិនបើបាល់ចូលទី ការសម្រេចអាចខុសគ្នាតាមថាតើការចាកចេញរបស់អ្នកចាំទីមានឥទ្ធិពលលើការទាត់ឬអត់។ អ្នកទាត់ក៏អាចទទួលការពិន័យ ប្រសិនបើមានការបំពានដូចជា ឈប់បោកបញ្ឆោតក្រោយបញ្ចប់ការរត់ទៅរកបាល់។ ដោយសារច្បាប់នេះមានលក្ខខណ្ឌច្រើន ត្រូវពិនិត្យការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាល និងបទបញ្ជាវីដេអូរបស់ការប្រកួតជាក់ស្តែង។